Stil staan....

Een dag in de sneeuw, schaatsend over de wegen. Het kraakte onder onze voeten en onze neuzen werden koud. Vroeger kreeg je ijsvrij/sneeuwvrij. Dan lag er een halve meter sneeuw en ging de school dicht. Ik heb nostalgische herinneringen hier aan. Vandaag beleefde mijn oudste dochter hetzelfde. De school was dicht. Iedereen mocht thuisblijven. Manlief werkt op een school, hij kreeg ook vrij. Zo zaten we ineens met ons allen thuis met alleen maar spekgladde wegen om ons heen. Manlief en ik voelden een kriebel. We zijn er dus op uit getrokken. 's Ochtends manlief met de oudste twee, s'middags ik met de oudste twee. We lezen Olle's skitocht en realiseren ons echt dat koning winter ons land dit seizoen niet is vergeten. Ik hoop dat mijn dochters met net zo'n warm gevoel terug denken aan deze dagen als ik nu doe. Zij beschreef het vandaag prachtig... mooier kan ik het niet zeggen.
De wereld om ons heen staat even stil, iedereen staat stil. En ik moet eerlijk zeggen dat ik daar van houd. Morgen mogen we nog een dagje stil staan. Daar genieten we van. Manlief wacht nog even de berichten af...

reeën sporen achter op het land